Byłam dzisiaj świadkiem sytuacji, która głęboko mnie poruszyła. Stałam przy kasie w sklepie spożywczym. Obok stała dwójka biednie ubranych dzieci, chłopczyk około 11 lat, dziewczynka 9. Najwyraźniej kombinowali. Stali przy stoisku z batonikami, przekładali je z rąk do rąk i odkładali z powrotem.

Przy wejściu do sklepu czekała na nich dwójka znajomych dziewczynek, być może były ich rodzeństwem. Jedna z dziewczynek mówiła w nieznanym mi języku.

W końcu ekspedientka ich przyłapała i kazała zwrócić co ukradli. Wstrząśnięta tą sytuacją odruchowo zwróciłam się do dzieci i poprosiłam, żeby zwrócili skradzione. Powiedziałam, że kupię im te batoniki. Dzieci powyciągały z rękawów słodycze, opakowanie gumy do żucia. Dziewczynka powiedziała: „Przepraszam”. Boże, jakie smutne ona miała oczy!

Dzieci szybko zwiały ze sklepu. Pomyślałam sobie, komu są potrzebne te dzieci? Dzisiaj ktoś kupi im słodycze, jutro je ukradną.

Po prostu przeraża mnie to, że są obok nas dzieci które tak naprawdę nikomu nie są potrzebne. Oczywiście, są fundacje i ludzie dobrej woli. Jednak nic nie zamieni dziecku kochającej i troskliwej rodziny.

Czy wy spotkaliście się kiedyś z podobną sytuacją? Co o tym myślicie?

Dzisiaj Lu zobaczył film o dzielnym żółwiku Franklinie. Film trwał ok. godziny i oczywiście Lu był zachwycony! Co nie oznacza, że tuż po zakończeniu nie domagał się o więcej;)

Po filmie zadałam Lu kilka pytań. Między innymi o czym był film, kto był głównym bohaterem i inne podobne. Pierwsza odpowiedź była: Nie pamiętam! Musiałam dosłownie po jednym słówku wyciskać informację co jednak dziecko zapamiętało z całej bajki.

Doszłam do wniosku, że Lu lub nieuważnie oglądał, lub po prostu nie chciał o tym rozmawiać. Mam nadzieję, że oglądanie bajek nie jest rozrywką z nudów. Dlatego postanowiłam, że od dzisiaj oglądanie bajek nie będzie takie łatwe. Po każdej historii zadamy Lu kilka pytań, zapytamy się czy bajka się spodobała i co najważniejsze dlaczego.

W końcu naszym zadaniem, jako rodziców, jest nauczyć dziecko myśleć, rozważać i wypowiadać się o swoich emocjach i odczuciach.

Przypomniałam sobie o zaleceniach pewnego psychologa aby oglądać z dziećmi wspólnie bajki, pomagając tym samym wspólnie przemyśleć i ocenić treść. Nasze komentarze mogą być przydatne w zrozumieniu sytuacji pokazanych w filmie. Zresztą każdy maluch uwielbia oglądać bajkę wspólnie z rodzicami:)

Zdjęcie: Źródło

Byliśmy dzisiaj w salonie fryzjerskim, do którego uczęszczam od czasów zaawansowanej ciąży. Nie powiem, że  fryzjerzy którzy tam pracują potrafią czytać w myślach;) i zawsze robią mi dokładnie to co sobie zamarzyłam, ale w większości przypadków jest w porządku, a raczej było.

Wybraliśmy się z Lu, bo jego włoski również wymagały strzyżenia. Najpierw Pani zajęła się mną, po czym ostrzygła Lu.

W trakcie robienia fryzurki trzymałam przed Lu telefon, w którym leciały bajki, żeby nie wiercił głową. Po skończeniu Lu spojrzał w lustro i Wyraźnie był zasmucony:( Fryzjerka obcięła go zupełnie inaczej niż zazwyczaj, trochę nawet za krótko niż planowaliśmy. Spędziliśmy jeszcze chwilę w salonie, miałam wrażenie, że Lu był poddenerwowany tą fryzurą.

Po przyjściu do domu zaczął rozrabiać, dokazywać. Zapytałam go czy jest coś co go martwi? Odpowiedział tak i pokazał na włosy! Kurcze, nawet się nie spodziewałam, że mój syn może się zasmucić z powodu fryzury. A jednak. To przecież człowiek z własnymi emocjami i potrzebami, który jak każdy z nas potrzebuje indywidualnego podejścia.

Prawdę powiedziawszy ja też nie byłam zachwycona naszymi fryzurami. Trzeba było jednak ratować sytuację. Z uśmiechem na twarzy i pewnością siebie, przyniosłam grzebień i delikatnie przemodelowałam fryzurę. Mama potrafi! Lu zachwycony, a humory poprawiliśmy smacznymi i tłuściutkimi pączkami:)

p.s. Obiecałam Lu, że poszukamy innego, bardziej przyjaznego dzieciom salonu.

A jak wyglądają Wasze wizyty u fryzjera?

Zdjęcie: źródło

Myślałam, jak to możliwe? Mój syn jest już prawie czterolatkiem, a ja nie potrafię go rozgryźć, opanować, zrozumieć.

Był taki okres, mniej więcej przez kilka tygodni, że męczyła mnie każda czynność związana z „obsługiwaniem” mojego ukochanego brzdąca. Przerażały mnie kilka dni spędzone cały czas w domu. Byłam rozdrażniona, roztargniona, zupełnie wypompowana.

Wszystko naraz się nawaliło i przytłoczyło mnie totalnie. Moje chęci i potrzeby  rozbiły się o szarą rzeczywistość. Prawdopodobnie każdy z rodziców czytający te słowa mnie zrozumie, przynajmniej mam taką nadzieję;)

W tym trudnym dla mnie okresie spisałam się pewnego wieczoru na skypie z moją przyjaciółką. W ciągu pierwszych kilku minut wylewałyśmy sobie nawzajem nasze zmartwienia i smutki, okazało się, że czujemy to samo!

Któraś z nas wyrzuciła z siebie chęć ucieczki jak najdalej od wszystkiego.

Czemu nie?

Jedziemy do Lwowa!

Umówiłyśmy się na spotkanie za dwa tygodnie!!! Tego samego wieczoru zarezerwowałyśmy pokój w  hotelu George: http://www.georgehotel.com.ua/

Byłyśmy tak podekscytowane, że nawet zapomniałyśmy poinformować o ucieczce  naszych mężów;) Na szczęście mężowie z radością wyrazili chęć pozbycia się żon chociaż na kilka dni, bo mieli nas i naszych żalów  już dosyć;)))

Jakżeż byłyśmy podekscytowane! Spisywałyśmy się co chwila, żeby omówić szczegóły wyjazdu. Zaplanowałyśmy cały nasz weekend,  wiedziałyśmy mniej więcej co chciałybyśmy zobaczyć, zwiedzić.

Tak naprawdę potrzebowałam tylko pobyć z bliską mi osobą, porozmawiać w spokoju, chodzić ulubionymi uliczkami i nigdzie się nie spieszyć!

Udało się plan zrealizować w 200%!!! Spotkałyśmy się o 7:15 rano w sobotę w hotelu i już o 8  przy czarnej herbatce, wiedziałyśmy o wszystkich naszych sprawach;)

O 9 zaczął się magiczny spacer po Lwowie, picie kawy, śniadanie, spacer, kawa, muzeum, kawa, spacery, ulubiona pizza z krabowymi paluszkami i pikantną papryką przy teatrze operowym, grzane wino i spacery, spacery…

Jakie to niesamowite uczucie! Czuć, że za godzinę nie musisz biec do domu. Po prostu spokój! Po raz pierwszy za 4 lata poczułam coś takiego. Taka swoboda, totalna wolność, brak myślenia o sobie w codziennej kategorii: Jestem Mamą! We Lwowie byłam po prostu Sobą!

Dwa dni szybko minęły, ciepłe, przyjacielskie chwile dobiegały końca i przez chwilę nawet zaczełyśmy kombinować jak by tu przedłużyć tą sielankę…;)

Jednak po rozmowie telefonicznej z synem, wszystko stało na swoje miejsca. Jestem Mamą, z radością i pełna energii wracam!

Kochane Mamy! Jestem zdumiona, jak w ciągu kilku dni wszystko może się w głowie poukładać! Normalnie jak w największej bibliotece świata, od A do Z.

Wróciłam o niebo spokojniejsza, rozsądniejsza, pełna mocy i miłości do mojej rodziny. Zrozumiałam, że tak naprawdę tylko w domu jestem prawdziwie szczęśliwa.

Polecam gorąco takie przyjacielskie wyjazdy jak najdalej od miasta w którym na co dzień mieszkacie.

Wpisuję już takie weekendy w moje coroczne plany. Dwa dni tylko dla siebie w ciągu roku. To jest chwila, a daje tak dużo!

Jeśli macie za sobą takie wyjazdy, lub planujecie piszcie w komentarzach, z radością przeczytam o Waszych doświadczeniach:)

Jeśli chcecie zwiedzić Lwów, macie pytania lub obawy, również piszcie:)

Dołączam także kilka zdjęć wykonanych przez moją przyjaciółkę… przyznam, że olałam zupełnie moje hobby, aparat został w domu;)

piękny poranny Lwów

Hotel George w słońcu

zbliżenie

kawiarnia

Ulubione śniadanie Ukraińców - syrnyky

Przepis na syrnyky na mamablogu: tutaj i tutaj.

grzane wino

Nazwy sklepów

"Chleb i do chleba"

"Rodzinna Kiełbaska"

Svit Kawy - ulubiona kawiarnia we Lwowie

kawa z czekoladą i orzechami

Drabina do nieba - metafizyczna rzeźba na dachu kamienicy

teatr operowy we Lwowie

Macierzyństwo bez lukru to rzecz bez precedensu, niespotykana do tej pory w Polsce ani na świecie: trzydzieści matek skrzyknęło się przez Internet i stworzyło antologię tekstów ze swoich blogów, by pomóc Mikołajkowi, choremu na rdzeniowy zanik mięśni (SMA I).

Piszą o sobie: „Wszystkie jesteśmy matkami, mamy małe i duże dzieci, małe i duże problemy, wszystkie piszemy o tym, co nas cieszy, smuci, przeraża. Piszemy o prawdziwym życiu matki w XXI wieku, bez retuszu, bez lukru. Tu nie znajdziesz ckliwych obrazków z reklamy, ale pulsujące, barwne życie. I choć czasami mamy dość, padamy z nóg i marzymy o bezludnej wyspie, to przecież jesteśmy szczęśliwe i nie zamieniłybyśmy się z nikim”.

W antologii znalazły się teksty zabawne, gorzkie, smutne, dosadne, refleksyjne. Ich wielkim atutem jest to, że wszystkie są prawdziwe, a w każdej opowieści czytelniczki-matki odnajdą cząstkę siebie, echo swoich wyborów, lęków, uczuć, wątpliwości, codziennych sytuacji.

Dzięki funduszom uzyskanym między innymi ze sprzedaży tej antologii Ania i Marcin, rodzice Mikołajka, będą mogli kupić potrzebne urządzenia i opłacić rehabilitację synka.

Antologia, dostępna do tej pory jako e-book, ukazała się drukiem jako dodatek do numeru poznańskiego pisma „Czas Kultury”, poświęconego w całości antymacierzyństwu.

Czas Kultury 4/2011: [ANTY]MACIERZYŃSTWO

„Macierzyństwo to doświadczenie śmierci” – stwierdziła niedawno Rachel Cusk, słynna brytyjska pisarka, której radykalna krytyka społeczeństwa matek sprowokowała w Polsce wyjątkowo osobistą debatę dziesiątek kobiet, teoretycznie lub praktycznie mierzących się z nieoczywistą rolą Dobrej Matki.

„Czas Kultury” przyłącza się do trwającej dyskusji i wraz ze swoimi autorkami – studentkami, matkami, blogerkami, pisarkami – analizuje kulturowy skład różnych wizji macierzyństwa. Jak mówi przywołana w jednym z esejów Ann Dally: „Matki zawsze były, ale macierzyństwo zostało wymyślone”. Nadszedł czas, aby przekonać się, skąd dobiega głos Wielkiej Matki, który kolejne pokolenia kobiet wyposaża w obowiązkową wyprawkę nakazów, przekonań i zachowań. W zaskakujących tekstach kolejnego numeru autorki pokazują najlepsze techniki obrony przed przymusowymi atrybutami macierzyństwa: poświęceniem i rozgoryczeniem. Czy Matce Polce uda się uciec z pomnika i przede wszystkim być sobą?

Czas Kultury z dołączonym egzemplarzem „Macierzyństwa bez lukru” można kupić w Empiku i na stronie internetowej http://sklep.czaskultury.pl.

Najbardziej jednak za to, że uskrzydlona, pełna sił i energii powróciłam do codziennych obowiązków. Czego i Wam życzę:)

Zdjęcie: Źródło

Ozdobiony przeze mnie stroik świąteczny:)

Do świąt pozostało kilka dni, a ja leżę w łóżku i choruję. Mam nadzieję, że to wkrótce przejdzie, aczkolwiek antybiotyk mam brać do końca tygodnia. Wpadłam wczoraj do lekarza na chwilkę zapytać się co brać na chrypkę, a po 40 minutach już miałam całą torbę leków.

Prawdopodobnie zaraziłam się od synka, bo właśnie parę dni temu zakończyliśmy jego antybiotykoterapię.

Na szczęście za mną już stoi ozdobiona choinka, a  w szafie ukryliśmy sympatycznego robota (dla Lu pod choinkę).

Postanowiłam, że nie będę się zamartwiać czy wszystko zdążę zrobić, kupić. Na spokojnie. Święta i tak będą piękne:))))

Mama-baletnica

Akurat coś gotowałam kiedy to usłyszałam. Kto jest Twoją narzeczoną? Ty!

Synek właśnie przeżywa okres zachwytu nad swoją mamą, czyli mną:) Cały czas chce być przy mnie, chce, żebym tylko ja i wyłącznie ja go ubierała, kładła do snu, podała mu szklaneczkę wody niegazowanej ( z naciskiem na koniecznie Niegazowaną!;).

Lu wpatruje się we mnie, prawi komplementy i powtarza Kochana Mamusia…

Cóż napisać więcej, odczucia są niesamowite.

W okresie kiedy Lu skończył 3,5 latka wyraźnie zaczęły go  interesować różnice płci. Zauważa różnice wyglądu, ubioru, preferencje wyboru koloru. Często powtarza utarte stereotypy, że dziewczyny czegoś nie potrafią, tylko chłopacy mogą to i owo. Staram się wytłumaczyć mu wtedy, że dziewczyny też wszystko potrafią;)

Pojawiają się też małe kłamstwa lub przerysowania sytuacji.

Na przykład ostatnio Pani z przedszkola opowiedziała nam historię, że Lu ma starszego brata, który śpi z nim w łóżku. Przez to jest bardzo ciasno i dlatego Lu nie lubi spać;)))

Parę miesięcy temu Lu przeszedł ogromny skok rozwojowy, patrzyłam na niego i nie mogłam poznać moje dziecko. Nagle pojawiło się tak dużo nowych zachowań, minek, przemyśleń, widziałam te zmiany codziennie! Zajęło mi trochę czasu, żeby się przyjrzeć i przyzwyczaić się, ze mój syn to już duży chłopczyk!

W niedzielę układaliśmy przez pół dnia puzzle. Zachwyca mnie, że synek ma w sobie tyle cierpliwości. Uwielbiam też obserwować jego rysunki. Mamy też kilka gier planszowych, którymi też zaczęliśmy się wspólnie bawić. Póki co pozwalam Lu wygrywać, przegrywać w tym wieku dzieci najwyraźniej nie lubią!

Uff, jakoś udało mi się odgrzebać komputer;)

Mamy piękne nowe zielone ściany i roślinki, które relaksują wzrok.

Cieszę się, że zdobyliśmy się na ten krok i odmieniliśmy wnętrze naszego gniazdka jeszcze przed rozpoczęciem jesieni, jednak po wakacjach człowiek ma o wiele więcej energii:)

Jak było w Hiszpanii? Jak zawsze cudownie! Pokochaliśmy Hiszpanię całym sercem i całą rodziną:) Prawdopodobnie za rok znowu tam pojedziemy.

Przede mną nowe wpisy o Hiszpanii i selekcja zdjęć. Pokażę Wam także zdjęcia zrobione przez Lu. Coś mi się wydaje, że chłopak ma zamiłowanie do fotografii:) Tymczasem zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z Krakowa, wykonanych przez Lu dokładnie rok temu: Kraków widziany oczami dwulatka.