Tak właśnie wyglądam w obiektywie mojego syna.

Lu ma 4 latka! Na przyjęciu urodzinowym smakowaliśmy przyrządzony przeze mnie tort. Był piękny i wszystkim się spodobał. O smaku miodu, polany śmietaną i ozdobiony dużymi sułtańskim rodzynkami wraz z migdałami. Pycha! Były też fajerwerki, a nawet szybki kurs jogi, zorganizowany przez jednego z gości. Ile śmiechu było!

Lu dostał na urodziny swój pierwszy aparat, którym można fotografować i kręcić filmy nawet pod wodą:) Dziecko pobawiło się parę tygodni i już aparacik leży w zapomnieniu. Muszę na nowo zaanimować  młody talent. Może swoim własnym przykładem?

p.s. czy mi się wydaje, czy po wiośnie jednak ma być lato a nie jesień?…

Szykuje się otwarcie sezonu balkonowego. Znowu zaczniemy przesiadywać wieczorami przy naszych zielonych roślinkach i spoglądać z góry na ruchliwą ulicę. Ach jak ja to lubię!

Na zdjęciu moje pierwsze  przygotowania, po prostu pokrojony ser, ale ułożony jako wieża. Nie mogłam się powstrzymać, żeby nie zrobić zdjęć:)

W tle widać cały tłum leków. Dzisiaj mieliśmy być prawie tysiąc kilometrów od domu.

Pójdę szukać pozytywów…

W tytule powinno być raczej zimna poranna kawa;) Zanim zrobiłam pierwszy łyk wykonałam chyba ze 20 zdjęć;) Taki mały poranny foto eksperyment.

Chyba się zacznę częściej z Wami komunikować poprzez zdjęcia. W ten sposób mogę najszybciej wyrazić swoje emocje lub chwile.

Wszystkim udanego dnia życzę!:))

Ostatni raz byłam na Wawelu chyba 2 lata temu. W ten weekend zwiedzaliśmy z Lu Skarbiec Królewski:) Piękna, zielona wiosna. Wreszcie. Tak się cieszę!

Od niedawna zaczęłam się interesować samochodami, zaczęłam zwracać uwagę na marki samochodów, a nie tylko na  ich kolor;)

Postawiłam przed sobą cel – w 2012 zdobyć prawo jazdy. Potrzebuję tego! Potrzebuję być niezależną, pewną siebie oraz rozważną blondynką za kierownicą;)

Lubicie nowe samochody? Pachnące świeżością, nowiutkie, wprost z salonu?

W momencie kiedy pojawia się dziecko, nawet najwięksi fani małych poręcznych miejskich modeli rozglądają się za większym autem z ogromnym bagażnikiem.

Samochody rodzinne są przeróżne, najważniejsze jednak aby spełniały kilka niezbędnych warunków:

• Samochód rodzinny musi być czterodrzwiowy, tak aby nam się wygodnie wyjmowało i wkładało dzieci do środka
• Zapewniać wysoki poziom bezpieczeństwa
• Posiadać przestronne wnętrze
• Kompaktowy na zewnątrz
• Musi działać automatyczna blokada drzwi
• Ważna jest pojemność bagażnika –  im większy tym lepszy! Mile widziane są także różne sprytne schowki

Pamiętajmy, oprócz wymogów, które ma spełniać samochód najważniejszym jednak czynnikiem decydującym o bezpieczeństwie naszych dzieci jest uważna jazda, bez pośpiechu!

Na koniec dodam kilka propozycji zabaw, które się u nas sprawdziły w trakcie jazdy na dłuższe trasy.

Zabawa nr. 1 polega na wzbudzaniu skojarzeń u dziecka:

Zadaj dziecku pytanie: „Widzę coś dużego i zielonego”. Dziecko powinno zgadnąć co mamy na myśli. Mogą to być przedmioty wewnątrz samochodu, jak również widoki za oknem.

Zabawa nr. 2 rozwija zdolności manualne dziecka:

Przy pomocy taśmy samoprzylepnej, kartek papieru, ciastoliny lub innych niepotrzebnych nam przedmiotów można wyczarować wspaniałe dzieło sztuki:)

Zabawa nr. 3 uczy dziecko liczenia:

Wspólnie policzmy ile drzewek widzimy za oknem, a ile czerwonych samochodów stoi na parkingu?

Podróże w samochodzie nie muszą być nudne!

A jakie są Wasze ulubione zabawy w samochodzie?

Witajcie:) Dzisiaj mieliśmy japoński dzień. Przygotowywaliśmy całą rodziną sushi. A nawet nauczyliśmy się kilku słów po japońsku: Arigato – dziękuję, itadakimasu – smacznego. Lu dzielnie powtarzał za tatą trudne japońskie wyrazy;)

Cieszę się widząc, jak Lu otwiera się na inne kultury i  języki. Z ciekawością słucha o innych krajach, chętnie zadaje pytania. Uwielbia oglądać globus, a na pytanie który kraj chciałby zwiedzić dodaje: Australia i Antarktyda;)

To jest bardzo ważne, aby uświadamiać i wychowywać dziecko na człowieka szanującego inne narodowości oraz religie. Pokazywać, że każdy człowiek niezależnie od miejsca zamieszkania i koloru skóry jest ważny.

Już po raz drugi przygotowywaliśmy wspólnie sushi. Świetne, integrujące gotowanie! Dla Lu wymyśliłam wersję sushi z mięsem, gotowaną marchewką oraz jajkiem. Można też dodać pomidorek lub inne lubiane przez dziecko warzywa. Dla dorosłych zrobiliśmy sushi z rybą.

Na zdjęciu poniżej sushi dla synka. Z pokrojonej marchewki ułożyłam drabinkę, która wszystkim przypominała jakiś tajemniczy japoński hieroglif;)

Z ryżu do sushi można nawet ulepić bałwanka:)

Zastawiliśmy cały stół sushi i mieliśmy prawdziwą ucztę!

A Waszym dzieciom smakują sushi? W jakiej wersji przygotowujecie je dla najmłodszych?

Piękny poranek! Zorganizowałam dla Lu kącik malarski, a sama miałam chwilkę na przeczytanie kilku stron książki. Dzieło powstało błyskawicznie!

Zainspirowana wpisem znalezionym na BlogiMam zaproponowałam Lu stworzenie kolażu, efekt twórczej pracy wisi teraz na szafie, podziwiamy:)))

Byłam dzisiaj świadkiem sytuacji, która głęboko mnie poruszyła. Stałam przy kasie w sklepie spożywczym. Obok stała dwójka biednie ubranych dzieci, chłopczyk około 11 lat, dziewczynka 9. Najwyraźniej kombinowali. Stali przy stoisku z batonikami, przekładali je z rąk do rąk i odkładali z powrotem.

Przy wejściu do sklepu czekała na nich dwójka znajomych dziewczynek, być może były ich rodzeństwem. Jedna z dziewczynek mówiła w nieznanym mi języku.

W końcu ekspedientka ich przyłapała i kazała zwrócić co ukradli. Wstrząśnięta tą sytuacją odruchowo zwróciłam się do dzieci i poprosiłam, żeby zwrócili skradzione. Powiedziałam, że kupię im te batoniki. Dzieci powyciągały z rękawów słodycze, opakowanie gumy do żucia. Dziewczynka powiedziała: „Przepraszam”. Boże, jakie smutne ona miała oczy!

Dzieci szybko zwiały ze sklepu. Pomyślałam sobie, komu są potrzebne te dzieci? Dzisiaj ktoś kupi im słodycze, jutro je ukradną.

Po prostu przeraża mnie to, że są obok nas dzieci które tak naprawdę nikomu nie są potrzebne. Oczywiście, są fundacje i ludzie dobrej woli. Jednak nic nie zamieni dziecku kochającej i troskliwej rodziny.

Czy wy spotkaliście się kiedyś z podobną sytuacją? Co o tym myślicie?

Dzisiaj Lu zobaczył film o dzielnym żółwiku Franklinie. Film trwał ok. godziny i oczywiście Lu był zachwycony! Co nie oznacza, że tuż po zakończeniu nie domagał się o więcej;)

Po filmie zadałam Lu kilka pytań. Między innymi o czym był film, kto był głównym bohaterem i inne podobne. Pierwsza odpowiedź była: Nie pamiętam! Musiałam dosłownie po jednym słówku wyciskać informację co jednak dziecko zapamiętało z całej bajki.

Doszłam do wniosku, że Lu lub nieuważnie oglądał, lub po prostu nie chciał o tym rozmawiać. Mam nadzieję, że oglądanie bajek nie jest rozrywką z nudów. Dlatego postanowiłam, że od dzisiaj oglądanie bajek nie będzie takie łatwe. Po każdej historii zadamy Lu kilka pytań, zapytamy się czy bajka się spodobała i co najważniejsze dlaczego.

W końcu naszym zadaniem, jako rodziców, jest nauczyć dziecko myśleć, rozważać i wypowiadać się o swoich emocjach i odczuciach.

Przypomniałam sobie o zaleceniach pewnego psychologa aby oglądać z dziećmi wspólnie bajki, pomagając tym samym wspólnie przemyśleć i ocenić treść. Nasze komentarze mogą być przydatne w zrozumieniu sytuacji pokazanych w filmie. Zresztą każdy maluch uwielbia oglądać bajkę wspólnie z rodzicami:)

Zdjęcie: Źródło

Byliśmy dzisiaj w salonie fryzjerskim, do którego uczęszczam od czasów zaawansowanej ciąży. Nie powiem, że  fryzjerzy którzy tam pracują potrafią czytać w myślach;) i zawsze robią mi dokładnie to co sobie zamarzyłam, ale w większości przypadków jest w porządku, a raczej było.

Wybraliśmy się z Lu, bo jego włoski również wymagały strzyżenia. Najpierw Pani zajęła się mną, po czym ostrzygła Lu.

W trakcie robienia fryzurki trzymałam przed Lu telefon, w którym leciały bajki, żeby nie wiercił głową. Po skończeniu Lu spojrzał w lustro i Wyraźnie był zasmucony:( Fryzjerka obcięła go zupełnie inaczej niż zazwyczaj, trochę nawet za krótko niż planowaliśmy. Spędziliśmy jeszcze chwilę w salonie, miałam wrażenie, że Lu był poddenerwowany tą fryzurą.

Po przyjściu do domu zaczął rozrabiać, dokazywać. Zapytałam go czy jest coś co go martwi? Odpowiedział tak i pokazał na włosy! Kurcze, nawet się nie spodziewałam, że mój syn może się zasmucić z powodu fryzury. A jednak. To przecież człowiek z własnymi emocjami i potrzebami, który jak każdy z nas potrzebuje indywidualnego podejścia.

Prawdę powiedziawszy ja też nie byłam zachwycona naszymi fryzurami. Trzeba było jednak ratować sytuację. Z uśmiechem na twarzy i pewnością siebie, przyniosłam grzebień i delikatnie przemodelowałam fryzurę. Mama potrafi! Lu zachwycony, a humory poprawiliśmy smacznymi i tłuściutkimi pączkami:)

p.s. Obiecałam Lu, że poszukamy innego, bardziej przyjaznego dzieciom salonu.

A jak wyglądają Wasze wizyty u fryzjera?

Zdjęcie: źródło